-Zafer burçlarında görmeyi beklerken, zindanlarda sararan bir neslin hazanı…-

Ufuk çizgisinde Kıble’yi bulan,
Besmeleli sevdâlarda durulan,
Hem Yavuz kesilip hem Yunus olan,

Alperenim yıllar geçti gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Takvimde yapraklar tükendi bir bir,
Zaman ihtiyarlar, mevsimler eskir,
Umut; beklemeye can veren iksir,

Ebâbiller kondu göçtü gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Darbelerden darbe yedim kin gördüm ,
Soygun gördüm, zulüm gördüm, kan gördüm,
Bir “On İki Eylül”, bir hazan gördüm;

Vatanı çok sevmek suçtu (!) gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Hedefe varırken “Sen dur !” dediler,
“İşte Taş Medrese buyur !” dediler,
Zulmü getirdiler “Huzur (!)” dediler;

Şahmeranlar zehir saçtı gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Kendimin kendime isyânıydı bu,
Aldığım darbenin bir yanıydı bu,
Bir yaprak dökümü zamanıydı bu,

Gök ekini süngü biçti gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Gecelerin seherine diz çöktüm,
Nar çiçeği şafaklarda ter döktüm,
Gelir diye yollarına çok baktım,

Eylül’ün de hükmü geçti gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Güneşte üşüdüm gölgede yandım,
Çile tezgâhında kirden aklandım,
Bir kaç damla gözyaşında saklandım,

Umutlarım bir bir uçtu gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Efkârım artar da ağlarım bâzan
Mihrican vurgunu Eylül’de vatan
Sehpaya giderken o “Sekiz Fidan”

Zaman karanlığı seçti gelmedin;
Kardelenler çiçek açtı gelmedin…

Dr. Mehmet GÜNEŞ